Męskie zdrowie bez tabu: Kiedy każdy mężczyzna powinien odwiedzić urologa i co leczy ten specjalista?

Dla wielu mężczyzn urolog pozostaje lekarzem, do którego zgłaszają się dopiero w ostateczności – to znaczy wtedy, gdy objawy związane z zaburzeniami funkcjonowania układu moczowego stają się na tyle uciążliwe lub niepokojące, że nie można ich dłużej ignorować. Tymczasem urologia zajmuje się wieloma aspektami męskiego zdrowia – od profilaktyki, przez leczenie infekcji, aż po choroby nowotworowe. Regularne wizyty u urologa mogą pomóc w wykryciu poważnych schorzeń już na wczesnym etapie i znacząco poprawić jakość życia.

Z jakimi problemami do urologa?

Reklama

Urolog zajmuje się leczeniem chorób układu moczowego i układu płciowego, zarówno męskiego, jak i żeńskiego. W przypadku mężczyzn zakres jego kompetencji obejmuje m.in. nerki, pęcherz moczowy, cewkę moczową, prostatę, jądra, najądrza oraz prącie. Specjalista ten zajmuje się zarówno leczeniem farmakologicznym, jak i kwalifikacją do zabiegów operacyjnych. Urolog prowadzi także diagnostykę obrazową i laboratoryjną, dostosowaną do problemów pacjenta.

Urolog to lekarz dla osób w podeszłym wieku – to mit!

To jedno z najbardziej rozpowszechnionych i jednocześnie szkodliwych przekonań. Do urologa zgłaszają się mężczyźni w każdym wieku – od młodych dorosłych po osoby starsze. Infekcje dróg moczowych, urazy jąder, zaburzenia erekcji czy problemy z płodnością mogą dotyczyć również młodszych pacjentów. Wczesna wizyta pozwala szybko ustalić przyczynę dolegliwości i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Reklama

Czy wizyta u urologa jest potrzebna, jeśli “nic nie boli”?

Brak bólu czy wyraźnych objawów nie zawsze oznacza, że wszystko funkcjonuje prawidłowo. Wiele chorób urologicznych, w tym rak prostaty, rozwija się przez długi czas bezobjawowo. Profilaktyczna wizyta u urologa, szczególnie po 40.–50. roku życia, pozwala na wczesne wykrycie niepokojących zmian.

Jakie objawy powinny skłonić do wizyty u urologa?

Do urologa warto zgłosić się zawsze wtedy, gdy pojawiają się niepokojące sygnały ze strony układu moczowo-płciowego. Objawy te mogą mieć różne przyczyny – od niegroźnych infekcji po poważniejsze schorzenia wymagające szybkiej diagnostyki. Do najczęstszych dolegliwości należą:

• częste oddawanie moczu, szczególnie w nocy – może świadczyć o przeroście prostaty, infekcji dróg moczowych lub problemach z pęcherzem,

• pieczenie, szczypanie lub ból podczas oddawania moczu – często wskazują na zakażenie układu moczowego lub zapalenie cewki moczowej,

• uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza – bywa objawem chorób prostaty lub zaburzeń pracy pęcherza moczowego,

• ból w podbrzuszu, kroczu lub okolicy lędźwiowej – może mieć związek z zapaleniem prostaty, kamicą nerkową lub innymi schorzeniami układu moczowego,

• krew w moczu lub nasieniu – to sygnał alarmowy, który zawsze wymaga pilnej konsultacji i diagnostyki, ponieważ może wskazywać na infekcję, kamienie lub zmiany nowotworowe,

• bóle jąder, ich obrzęk lub zmiana kształtu – mogą świadczyć o stanie zapalnym, skręcie jądra, żylakach powrózka nasiennego lub innych nieprawidłowościach,

• zaburzenia erekcji i spadek libido – nie zawsze mają podłoże psychiczne; mogą być związane z chorobami prostaty, zaburzeniami hormonalnymi lub problemami naczyniowymi.

Każdy z tych objawów, zwłaszcza jeśli utrzymuje się dłużej lub nasila, powinien skłonić do wizyty u urologa. Wczesna diagnostyka pozwala szybciej wdrożyć leczenie i uniknąć poważniejszych konsekwencji zdrowotnych.

Dlaczego mężczyźni unikają wizyty u urologa?

Unikanie wizyt u urologa najczęściej wynika z połączenia wstydu, lęku oraz utrwalonych stereotypów dotyczących męskości. Wielu mężczyzn obawia się badania intymnych okolic ciała lub potencjalnej diagnozy, która mogłaby wpłynąć na ich poczucie sprawczości i kontroli nad własnym zdrowiem. Częstą przyczyną jest także przekonanie, że problemy urologiczne są „naturalną” częścią starzenia się i nie wymagają leczenia. Dodatkowo brak wiedzy na temat przebiegu wizyty oraz zakresu kompetencji urologa sprawia, że decyzja o konsultacji bywa odkładana do momentu, gdy objawy stają się trudne do zniesienia.